خلوت شبانه

دخترك خنديد وقتي پسرك بهش گفت دوستش دارد.

پسرك از اژدهاي بي عاطفه گذشت و دخترك خنديد.

پسرك از دنياي بي غصه گذشت و دخترك باز هم خنديد.

پسر از كوه تنهايي گذشت و دخترك اينبار هم خنديد.

جوان از تمام دنيا گذشت و دخترك بلندتر خنديد.

مردك آرام آرام و صبور از تمام دشتهاي عشق،

از كوچه هاي پهنِ آرزو گذشت و دخترك بي تفاوت خنديد.

مرد غرورش را، تمام وجودش را زير پاهاي

قلب عاشقش لگدمال كرد و دخترك خواب بود و خنديد.

دخترك نديد و خنديد. تمام چهرة غرقه به خون مرد را

و مرد مُرد و دخترك آرام گرفت و ديگر مرد نبود و

دخترك ديگر نخنديد.

اينبار مرگ با هزار چهرة دخمه وار خود خنديد و خنديد .....

عجب دنیایی ما آدما داریم.واقعا ...